ప్రజాస్వామ్యంలో మాటకు స్వేచ్ఛ ఉంది. కానీ ఆ స్వేచ్ఛకు బాధ్యత అనే మరో ముఖం కూడా ఉంటుంది. ఈ రెండింటి మధ్య సరిహద్దు చెరిగిపోయినప్పుడే — ఆధారాలు లేని ఆరోపణలు “వార్తలుగా”అనుమానాలు “విశ్లేషణగా” వ్యక్తిత్వ హత్య “ప్రజా చర్చగా” మారిపోతాయి. ఇటీవలి కాలంలో ఒక మహిళా అధికారిపై — మంత్రి ఆపేక్ష చూపిస్తున్నాడంటూ —ఏ ఆధారమూ లేకుండా కథనాలు ప్రసారం కావడం, అవి సోషల్ మీడియాలో వైరల్ కావడం, వేల మంది వాటిపై తీర్పులు ఇవ్వడం, ఈ దేశ ప్రజాస్వామ్య ఆరోగ్యానికి ప్రమాదకర సంకేతం. ఇది ఒక మహిళ గురించా? లేదా మహిళగా ఉన్న ప్రతీ వ్యక్తి గురించా? ఇది ఒక అధికారిణి ప్రతిష్ఠ గురించా? లేదా వ్యవస్థలో మహిళలకు ఉన్న భద్రత గురించా? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం వెతకాల్సిన బాధ్యత…ఈ సమాజానిదే !
అనుమానం మహిళలపై మాత్రమే ఎందుకు ?
అనుమానం అనే ఆయుధం – మహిళలపై మాత్రమే ఎందుకు? ఒక పురుష అధికారిపై ఆరోపణ వస్తే — అది సాధారణంగా పాలనా వైఫల్యంగా,లేదా రాజకీయ వివాదంగా మాత్రమే చూడబడుతుంది. కానీ అదే ఆరోపణ ఒక మహిళపై వస్తే —ఆమె వ్యక్తిగత జీవితం, ఆమె నైతికత, ఆమె శీలం, అన్నీ విచారణకు వస్తాయి. ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు.ఇది లోతైన సామాజిక మానసిక వ్యాధి. మహిళ విజయం సాధిస్తే — ఆమె ప్రతిభను కాదు, ఆమె వెనుక “ఎవరున్నారు?” అనే ప్రశ్న ముందుకొస్తుంది. ఒక నిరాధారమైన కథనంతో ఒక్కరోజులో అనుమానాస్పదం చేయడం ఎంత ఘోరమైన అన్యాయం? మహిళలపై ఆరోపణలు ఎందుకు వెంటనే నమ్మబడతాయి? ఇది కేవలం చట్టపరమైన సమస్య కాదు.ఇది సామాజిక–మానసిక వ్యాధి. మన సమాజం ఇప్పటికీ — పురుషుడిని “నిరూపించేవరకు నిర్దోషి”గామహిళను “నిరూపించేవరకు దోషి”గా చూస్తోంది. అందుకే —పురుషుడిపై ఆరోపణ వస్తే “విచారణ చేద్దాం” అంటారు. మహిళపై వస్తే “ఏదో ఉండే ఉంటుంది” అంటారు, ఈ ముందస్తు అనుమానం న్యాయానికి వ్యతిరేకం.మానవత్వానికి విరుద్ధం.ఈ ఆలోచన విధానం ఉన్నంత కాలం మహిళలకు నిజమైన సమానత్వం. కేవలం పుస్తకాల లోనే మిగిలిపోతుంది సుమా !
మీడియా బాధ్యత – మరిచిపోయిన ధర్మం….
ప్రజాస్వామ్యంలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన స్థితి ఏదంటే — న్యాయస్థానాలకంటే ముందే తీర్పులు వెలువడే వాతావరణం. ఈ రోజు ఆ తీర్పులు కోర్టుల్లో కాదు, సోషల్ మీడియాలో, టీవీ స్టూడియోల్లో, యూట్యూబ్ డిబేట్లలో వెలువడుతున్నాయి. అందులో అత్యంత బలహీన లక్ష్యం — మహిళ. ముఖ్యంగా అధికారంలో ఉన్న మహిళ. మహిళా ఉన్నత స్థాయి అధికారిపై వచ్చిన ఆరోపణలు, ఈ వ్యవస్థ ఎంత లోతుగా కుళ్లిపోయిందో స్పష్టంగా చూపిస్తున్నాయి. ఇక్కడ మూడు ప్రశ్నలు మాత్రమే ముఖ్యం… చట్టం ఏమంటోంది? మీడియా ఎక్కడ ఆగాలి? సమాజం ఏం నేర్చుకోవాలి? పేరు–ప్రతిష్ఠ హక్కు, మాటల స్వేచ్ఛకు రాజ్యాంగం వేసిన సరిహద్దు,మన రాజ్యాంగం మాటల స్వేచ్ఛను హక్కుగా ఇచ్చింది. అదే రాజ్యాంగం వ్యక్తి గౌరవాన్ని కూడా మౌలిక హక్కుగా గుర్తించింది.మాటల స్వేచ్ఛ అంటే — ఎవరినైనా అనుమానాస్పదంగా చిత్రీకరించే అధికారం కాదు. ఆధారాలు లేకుండా వ్యక్తిత్వాన్ని ధ్వంసం చేసే లైసెన్సు కాదు. న్యాయపరంగా — పేరు ప్రతిష్ఠ దెబ్బతింటే, వృత్తిపరమైన జీవితం నాశనం అయితే,సమాజంలో అపఖ్యాతి ఏర్పడితే, అది స్పష్టమైన చట్టపరమైన నేరం. ఇది అభిప్రాయం కాదు. ఇది న్యాయసూత్రం. “నేను ప్రశ్నించాను అంతే” — ఈ వాదన నిలబడుతుందా? సోషల్ మీడియాలో విస్తృతంగా వినిపించే మాట… “నేను ఆరోపించలేదు… ప్రశ్నించాను.” కానీ చట్టం ఈ వాదనను అంగీకరించదు. ఒక ప్రశ్న — వ్యక్తిని అనుమానంలోకి నెట్టితే, సమాజంలో అపనమ్మక వాతావరణం సృష్టిస్తే, ప్రజల దృష్టిలో ప్రతిష్ఠను దెబ్బతీస్తే, అది కూడా డిఫమేషన్కే సమానం. ముఖ్యంగా మహిళల విషయంలో ఈ “ప్రశ్నలు” శీలం, నైతికత, వ్యక్తిగత జీవితం దాకా వెళ్తే — అవి ప్రశ్నలు కావు. అవి దాచిన ఆరోపణలు.
ఇది వ్యక్తిగతం కాదు – సామాజిక సంక్షోభం…
వార్తా సంస్థా? లేక గాసిప్ వేదికా? మీడియా పని — అనుమానాలను పెంచడం కాదు, అధికార కేంద్రాలకు దగ్గరగా ఉండటం కాదు, వైరాలిటీ కోసం నైతికతను తాకట్టు పెట్టడం కాదు, ఈ రోజు సోషల్ మీడియా సమాచార వేదికగా లేదు. అది తీర్పుల వేదికగా మారింది.విచారణ లేదు. సాక్ష్యం లేదు. ప్రతివాదానికి అవకాశం లేదు.ఒక ఫోటో, ఒక వాక్యం,ఒక గాసిప్ — చాలు.ఇక్కడ ముఖ్యంగా గమనించాల్సిన విషయం,ఈ దాడులు ఎక్కువగా మహిళలపైనే జరుగుతున్నాయి.ఎందుకంటే — సమాజం ఇప్పటికీ మహిళను“నైతికంగా నిరూపించుకోవాల్సిన వ్యక్తి”గా చూస్తోంది. రాజకీయ లాభాల కోసం మహిళా గౌరవం తాకట్టు, ఈ తరహా కథనాల వెనుక చాలాసార్లు రాజకీయ ప్రయోజనాలు దాగి ఉంటాయి. ఒక మంత్రిని ఇబ్బంది పెట్టాలి, ఒక అధికారిని బలహీనపరచాలి, ఒక ప్రభుత్వాన్ని దెబ్బతీయాలి, ఈ లక్ష్యాల కోసం, మహిళా గౌరవాన్ని ఆయుధంగా వాడటంరాజకీయ దిగజారుడుతనానికి పరాకాష్ఠ. ఇది ఆగకపోతే — రేపు మరింత భయంకర రూపం దాలుస్తుంది.ఇది వ్యక్తిగత సమస్య కాదు – సామాజిక సంక్షోభం, ఆధారాల్లేని ఆరోపణలు వార్తలు కావు. అవి సామాజిక విషం.మహిళలపై అనుమానాలు చర్చ కాదు. అవి మానసిక హింస. ఈ విషాన్ని సమాజం ఇప్పుడే తిరస్కరించకపోతే — దాని ప్రభావం తరతరాలకు పడుతుంది…అప్పుడు ప్రజలకు నిజం దొరకదు — కేవలం శబ్దమే మిగులుతుంది.
ట్రోలింగ్ వినోదం కాదు — సామాజిక వ్యాధి,
మహిళలపై ఆధారాల్లేని ఆరోపణలు, కేవలం చట్టం లేదా మీడియా వైఫల్యం మాత్రమే కాదు —
అవి సామూహిక మానసిక హింసగా మారుతున్నాయి. ఈ హింస కనిపించదు. రక్తం కారదు.
కానీ దీని ప్రభావం లోతుగా, దీర్ఘకాలంగా ఉంటుంది. ఒక మహిళా ఐఏఎస్పై నిరాధార కథనాలు వైరల్ అయినప్పుడు — ఆమె ఒక్కరే బాధపడదు. తన కుటుంబ గౌరవం, పిల్లల భవిష్యత్, వృత్తి జీవితం అన్నీ ఒక్కసారిగా అనిశ్చితిలో పడతాయి. ఇది సాధారణ ఒత్తిడి కాదు. నిరూపణలేని ఆరోపణలకు తానే నిరూపించుకోవాల్సిన పరిస్థితి, ఇది న్యాయం కాదు — ఇది మానసిక శిక్ష. ఈ హింస అక్కడితో ఆగదు.దాన్ని చూసే ప్రతి మహిళ తనలో తానే అడుగుతుంది, “నేను ఈ స్థాయికి వస్తే నన్ను కూడా ఇలానే చూస్తారా?”ఈ ఒక్క ప్రశ్నే అత్యంత ప్రమాదకరం. అది ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కుదిపేస్తుంది,నాయకత్వ ఆశలను చంపేస్తుంది,
ప్రతిభను మౌనంగా మారుస్తుంది. ట్రోలింగ్ వినోదం కాదు — సామాజిక వ్యాధి, ట్రోలింగ్ అంటే మాటల ఆట కాదు.అది గుంపుగా చేసే మానసిక వేధింపు. ముఖ్యంగా మహిళలపై లైంగిక వ్యాఖ్యల దాకా వెళ్లినప్పుడు —అది మానవ గౌరవంపై నేరం. దాన్ని సాధారణీకరించడం, మన సమాజం చేస్తున్న అతిపెద్ద తప్పు. యువతకు మనం ఇస్తున్న సందేశం ఏంటి? ఆధారం లేకపోయినా మాట్లాడొచ్చు” ఇదే పాఠమైతే —రేపటి తరం గౌరవాన్ని విలువగా భావించదు. ఇది ప్రజాస్వామ్యానికి నెమ్మదైన ఆత్మహత్య.మౌనం కూడా నేరమే, అన్యాయాన్ని చూసి “మనకెందుకు?” అని మౌనంగా ఉండటం, దానికి మద్దతు ఇచ్చినట్టే.ఈ రోజు ఒక మహిళపై గొంతు విప్పకపోతే — రేపు అదే అన్యాయం మన ఇంటి ముందే జరుగుతుంది.ఇది హెచ్చరిక కాదు. ఇది చరిత్ర. చివరి మాట, మహిళల గౌరవం దయ కాదు. అది హక్కు.ఆ హక్కును ఆధారాల్లేని ఆరోపణలతో తాకట్టు పెట్టే సమాజం ఎప్పటికీ ఆరోగ్యంగా ఉండదు.
డాక్టర్. బి. హర్షిణి. ఎండీ . ( సైకియాట్రీ )
కన్వీనర్ : ఉమెన్స్ రైట్స్ ఫోరం.
హైదరాబాద్. తెలంగాణ.
